Things to do on a birthday

1. Om 6.30u opstaan
2. Bloemen naar school brengen met de auto door een pak sneeuw van 10 cm
3. Thuiskomen in een puinhoophuis
4. Opruimen
5. Badkamer poetsen
6. Living en keuken poetsen
7. Strijken
8. Op de verwarmingsonderhoudsman wachten
9. Voorbereidingen treffen voor het kerstmenu van morgen
10. Bloemen van school halen met de auto door een pak sneeuw van 9 cm
11. Verdere voorbereidingen treffen voor het kerstmenu van morgen
12. Een beetje ontspannen voor de rest van de avond, ... hopelijk.

Overwoekerd

De berg wordt hoger en hoger, de kasten zitten voller en voller, de inspiratie wordt kleiner en kleiner. En dan heb ik het niet alleen over het opnieuw aangegroeide speelgoedniveau in huis, dankzij de Sint die op 4 verschillende plaatsen souvenirs moest achterlaten. Het slaat ook op m'n leven. Het is zo'n grote onoverzichtelijke chaos dat een mens er een zenuwinzinking van zou krijgen.Wat zeg ik? Een zenuwinzinking gevolgd door een burn-out gevolgd door een majeure depressie gevolgd door een algehele katatonische toestand. Want ondanks mijn overgestructureerde persoonlijkheidsstructuur, want die heb ik, volgens mijn collega U., (haha perceptie is alles!), slaag ik er maar niet in om écht orde op zaken te stellen. Overal liggen uitpuilende to do lijsten die niet afgewerkt geraken en alsmaar uitpuilender worden, kasten lijken netjes opgeruimd tot men het waagt de deuren open te trekken, om daarna bedolven te worden onder de rommel en rotzooi. Hetzelfde geldt  voor berghokken, vestiaires, slaapkamers, zolders en kelders. Overal is de orde zoek. Vloeren lijken er proper bij te liggen tot je per ongeluk onder de mat kijkt, of tot je voeten plotseling onder de tafel blijven plakken in het gemorste appelsap van 3 dagen geleden. En dan die stapels! De administratiestapel, wasstapel en strijkstapel, ze kunnen elk apart meedingen voor een plek in het Guinness Book of Records. Oh ja, en de auto is een wrak en een schaamteloze zwijnenstal, om over mijn handtas nog maar te zwijgen, maar daar moet gelukkig niemand anders inzitten.
Ja, ooit heb ik mij eens lid gemaakt van Flylady, en begon ik als een zottin elke avond mijn gootsteen te schrobben met 3 verschillende producten om hem daarna droog te wrijven met 3 verschillende doekjes. En als het daar dan bleef zou ik zeggen, "ja, tot daar aan toe"... maar alleen al de dagelijkse spam (lees: to do lijst) die je daarbovenop krijgt doet een mens al afhaken nog voor hij goed en wel begonnen is. En dan heb je nog die doekjes die elke dag moeten gewassen worden...
Er zit maar één ding op volgens mij: verhuizen. Het is de enige oplossing die mij mentale rust brengt. Het idee met een schone lei te beginnen. Zoals je elk jaar een nieuwe agenda begint met een nieuwe pen en je mooiste handschrift. Ja, dat zou leuk zijn.

Het is niet eerlijk

Allez, weeral 138 euro armer. De meneer van Smeg heeft ons afwasmachien gerepareerd (voor de derde maal, reeds!).
Hij ging normaal tussen 13u en 17u komen. Om 12.30 belt mijn gsm. Ik ben nog op mijn werk, maar ben vetrekkensklaar. Het is de meneer van Smeg. Dat hij bij ons aan de deur staat. Ik zeg een beetje kortaf dat ik hem pas vanaf 13u verwacht had. Ok ik wacht wel, zegt hij.
Ik schakel mijn bakfiets in een hogere versnelling en trap mij onnozel naar huis, onderweg bijna 2 fietsers, en 1 kind overrijdend. Dankzij mijn goede bakfietsbel, vallen er echter geen slachtoffers .
Thuis zeg ik met een tomatenhoofd tegen de meneer van Smeg dat het al de derde keer is en dat, als het nu boven de 150 euro is, ik een nieuw machien ga kopen. En geen van Smeg, wil ik er nog aan toevoegen, maar dat slik ik toch maar in.
Ik heb me bijna een hartaanval gefietst, de mens is een kwartier bezig geweest, heeft een stukske vervangen, hij heeft mijn keukenvloer "verrenneweerd", én nog ne cola gedronken uit mijn ijskast. 138 euro. Dieven.
Ik had me eigenlijk voorgenomen nog even de stad in te gaan om op vraag van Mijn Liefde, mijn slenkende voorraad ondergoed aan te vullen. Hawel, ik heb geen centen meer, maar ik denk dat ik het uit frustratie toch maar ga doen. Leve de Visakaart!

8 potigen

Ik ben geen held als het gaat over beestjes met 8 poten. Zeg maar dat ik er ronduit een fobie voor heb. Psychotherapeuten zeggen dat je je van een fobie kan laten afhelpen door middel van geleidelijke confrontatie met het object van de fobie. Maar alleen al het gedacht doet mij rillen en beven van de schrik dus vermoedelijk zal ik nooit of te nimmer een psychotherapeut zoeken om van mijn fobie verlost raken. Stel je voor zeg, een spin over je arm laten kruipen *slik*

Zo lang ik geen 8 potigen in het vizier krijg is mijn leven best leefbaar. Maar van zodra zo'n griezel zich in mijn gezichtsveld begeeft slaat de paniek toe en verlam ik.

En zo kwam het dat ik vanmorgen geen was in de wasmachine heb kunnen steken. Immers, bij het van de grond oprapen van de vuile handoeken zag ik zo'n engerd wegkruipen onder de berg overige was die eveneens moest gedaan worden. Ik ben weggelopen van de plaats des onheils; namelijk ons waskot, en heb zo weinig mogelijk kreten geslaakt want ik moest mij inhouden tegenover mijn dochter, die ik geen transgenerationeel trauma wil aandoen. Maar het heeft de hele dag in mijn achterhoofd gezeten. Want hoe, in godsnaam, hoe ga ik morgen mijn overige was doen???

Poetsvrouw 2

We krijgen een nieuwe poetsvrouw. Onze oude (jonge) K heeft haar ontslag gekregen van haar bazin wegens frequent niet opdagen. Jammer maar helaas. Maar we moesten niet paniekeren, mevrouw, want we kregen zo snel mogelijk een nieuwe. En inderdaad twee dagen later werd ik gebeld met het heuglijke nieuws dat we vanaf nu ene M. over de vloer gingen krijgen. M. is van Ghanese afkomst en "iedereen is zeer tevreden over haar, mevrouw." , bevestigde de bazin ons zeer optimistisch. Nogal logisch, dacht ik, want anders zou ze ook wel ontslagen worden zeker? Ik antwoordde dat ik het heel fijn vond dat ze al zo snel een waardige opvolgster voor poetsvrouw K hadden gevonden en dat ik erg benieuwd was naar poetsvrouw M.
Normaliter zou poetsvrouw M. morgen komen. Ik keek ernaar uit want ons huis heeft momenteel een rampenplan fase 10 nodig. Ware het niet dat Mijn Liefde zich genoodzaakt ziet om te gaan vergaderen van 10 tot 12 en dat ikzelf eveneens een meeting heb waar ik niet onder uit kan. En poetsvrouw M. een hele voormiddag alleen laten lijkt me nog iets te voorbarig, hoeveel lofbetuigingen ze ook mag krijgen.
Het ziet ernaar uit dat we dit weekend dus weer al de dweilen en de sponzen mogen bovenhalen, grrrrrr.