Een liefdadige Kerstdaad!

Soms doet een mens nog wel eens zotte dingen voor het eerst. Zoals gisteren, toen ik voor het eerst in mijn leven met nog 3000 andere kerstmannen en -vrouwen 5 km  door de sneeuw ploeterde. Ja, ik moest mij ook verkleden.Voor het goede doel (Music for life) had ik dat ervoor over en gezien de barre weeromstandigheden vond ik het zelfs geeneens zo erg, al heb ik de baard wel achterwege gelaten.Want na 10 minuten door een hoopje harige ijspegels naar adem happen leek me niet zo prettig.  Flatterend voor het oog was het echter niet, zo'n kerstpak boven je traditionele winterse sportkledij. Dat bleek wel toen mijn waggelende verschijning bij een omstaander de weinig gemeende en naar mijn mening iets te cynische opmerking: "Amai gij hebt schoon billen!" ontlokte. Ach, kijk zelf maar. 

Tienertrauma

Ik weet het nog zo goed. Ik was 13, mollig, en had een nieuw roze joggingpak gekregen. Samen met de hele familie maakte ik een boswandeling, ik in mijn nieuwe roze joggingpak. Opvallend tussen mijn saai geklede familieleden. Dat het een beetje te strak zat, mijn joggingpak, dat weet ik ook nog. En opeens kreeg ik 't vliegend zot, zo blij was ik met mijn joggingpak, want ik begon spontaan te rennen en tegelijkertijd dat vreemde liedje te zingen .."I'm jogging,...", u kent het wel als u het hoort. En het volgende moment  Pats! Boem! struikel ik over een uit de grond stekende boomwortel, of misschien een grote dikke kei, ik wil het kwijt zijn en val ik keihard in de modder met mijn nieuwe roze joggingpak. En iedereen staat mij uit te lachen. Mijn gehele saai geklede familie staat mij al vingerwijzend uit te lachen. Het moet inderdaad een redelijk belachelijk zicht geweest zijn, kan ik me nu wel voorstellen: dat mollige roze varkentje dat daar opeens al rennend en zingend in de modder pletst. Ik zou ook keihard gelachen hebben moest ik mijn familie geweest zijn. Maar voor mij was het de Totále Afgang! Het grote 'Degronddieonderjevoetenwegzakt-moment', zoals je er zoveel hebt tussen je 12de en je 18de. En daar hield het niet bij op. Ook later op de dag werd ik nog danig en meermaals belachelijk gemaakt. Mijn kleine zus en nog kleinere broertje speelden de scène keer op keer opnieuw af, terwijl ze zichzelf kromlachten. Alweer vingerwijzend naar mij. En dat liedje, dat belachelijke liedje heeft me nog jaren achtervolgd, lang nadat ik het roze joggingpak symbolisch aan het Leger Des Heils had geschonken. Elke keer opnieuw herbeleefde ik mijn trauma. Als ik het liedje hoorde, als ik de plek des onheils passeerde, als ik een joggingpak zag dat even roze was,... het moest zelfs geen joggingpak zijn, de kleur was al genoeg om die pijnlijke flash-backs weer te doen heropleven.
In de loop der tijd heb ik de herinnering leren verdringen. Tot ik daarnet in het park uitstekende boomwortels moest ontwijken terwijl ik met een homo aan het joggen was.
Tja... het geheugen maakt soms rare sprongen. En ik ook, daarnet.

Sporten is gezond

Dan heeft een mens al eens een sportieve hobby gevonden, raak ik toch wel niet geblesseerd zeker! En ik heb nochtans niks geforceerd, langzaam opgebouwd, ik had goede schoenen (enfin dat denk ik toch want het ware dure en gemakkelijke). Maar mijn achillespees en de plek eromheen en ook mijn enkel bij nader aanvoelen, doen dus zeer. Niet alleen als ik loop, maar ook als ik stap of als ik gewoon op een stoel zit. Of als ik met mijn dochter de kabouterdans doe of op mijn hurken ga zitten om haar speelgoed voor de 627ste keer op te ruimen...

De osteopate spreekt over een ontsteking en zegt dat ik minstens 3 weken moet rusten. Daarbij vertelde ze me haar eigen 'veelbelovende' vehaal waarin zij zelf eveneens was beginnen lopen en nu al 5 maanden (!!) stilligt, met krak hetzelfde probleem. De dokters staan met lege handen.

"Ga dan zwemmen", zei ze. "Want daarmee kan je niks verkeerd doen", zei ze.

Behalve de stress op mijn lijf halen omdat ik:

1. altijd moet zorgen dat m'n benen en bikinilin gewaxt zijn.
2. een fatsoenlijk badbak moet hebben dat een beetje flatterend is voor mijn michelinrolletjes.
3. me moet omkleden in veeeeel te kleine kleedhokjes en met mijn blote voeten op een smoezelige vloer vol voetschimmelbacteriën moet staan.
4. mijn haar in een badmuts moet wriemelen.
5. mijn kleren in een veeeel te klein kastje moet proppen, waar ik 2 euro voor nodig heb die ik dan natuurlijk juist niet bij de hand heb en moet gaan wisselen of bedelen bij iemand anders.
6. me intussen druk maak of de man achter mij niet vol walging zit te staren naar mijn kwabberige sinaasappelbillen.
7. me in ijskoud water moet storten dat elke keer opnieuw de weg naar mijn neusgaten weet te vinden.
8. 20 saaie baantjes moet trekken terwijl ik oude spartelende mevrouwtjes moet ontwijken en te pas en te onpas een stamp krijg van brute onderwaterzwemmers.
9. alleen maar schoolslag kan zwemmen om dat ik na 2 meter crawl verdrink en na 3 meter rugslag in de breedte aan het zwemmen ben i.p.v. in de lengte.
10. na een half uur terug hetzelfde ergerlijke kleedhokjesritueel moet doorlopen.

Neen dank u. Ik zal wel rusten.

Update

- Een spetterend gezellig vrijgezellinnenfeestje voor schoonzus K. waar ik uiteraard niks over mag verklappen. Ik wil eventueel wel het bezwarend materiaal tegen grof geld verkopen.

-Een dochter die ons na een weekje zee terugzag en ons verblijdde met: "ooooh MIJN mama en MIJN papa zijn gekomen!!! Gaan we nu naar huis?" Niet dat ze ONS gemist had want later op de avond kwam de aap uit de mouw. Na een 'volledig wakkere' autorit naar huis en eenmaal aangekomen omstreeks 22u vroeg ze al fluisterend:"Nog een kleeeeiiiin beeeeeetje spelen met mijn speelgoed hè mama?"

- En ja, ik vind het erg om te moeten toegeven maar het dieet is dan toch niks geworden. Ik zal South Beach maar overlaten aan mooie filmsterren en Paris Hilton-achtige meisjes. Misschien had het een klein beetje te maken met de lekkere clubsandwiches en american chocolatechip cookies en de zaaalige Californische witte wijn tijdens het vrijgezellinnenfeestje. En de dag daarna met culinaire hoogstandjes en grote ontbijbuffetten aan zee. Maar ineens was alle engagement weg. Tja, de menselijke wil is niet oneindig verstrekkend, en de mijne evenmin. Bovendien had mijn moeder wederom gelijk: "Probeer maar, en je zal zien, de tweede keer werkt het niet meer". Dank je mama, had je dat niet eerder kunnen zeggen ;-)

Over naar Weight Watchers dan maar. Ik mag 21 punten, waarvan fruit en groenten a volonté. Kan niet meer stuk dus. Zeker niet nu ik...

-...ben begonnen met het start-to-run programma! Misschien zou een start-to-rum programma mij iets beter liggen, maar soit. Het gaat om de fysieke conditie, niet waar? Ik heb Evy erbij gehaald en mijn eerste les zit er op. In het begin voelde ik me nog een beetje keibelachelijk zo joggend en wandelend in het park, met mijn i-pod in de ene hand en mijn gsm in de andere (omdat er geen zakken in mijn broek zaten), maar gelukkig was er niet veel volk. Ik voelde me een onnozele beginneling met 0,0 conditie en moest mezelf bij iedere mens die ik tegenkwam oppeppen met de gedachte: "Ja maar, IK doe tenminste aan sport, GIJ NIET!" En het is gelukt! Mijn serie van 1/1, 2/2 en 3/3 zit erop. Zaterdag nieuwe afspraak met Evy.