Couch-meditatie

Wat is rustgevender?

1. Je na je werk haasten om je Bloemen op te halen, je hoofd breken over wat je rap rap op tafel kan toveren, toch maar snel naar de frituur rijden, je Bloemen vroeger in bad en bed steken dan gewoonlijk en dealen met hun gezeur daaromtrent, om je daarna door sneeuw en vrieskou te reppen naar de yogales om je daar al bibberend van de kou af te vragen of je de oefeneningen wel juist doet en je bovendien lichtjes te ergeren aan esoterische prietpraat en je de vraag te stellen: "wat doe ik hier?..".

Of

2. Na je werk rustig je Bloemen ophalen terwijl je je verheugt op een glaasje wijn, thuiskomen, dat glaasje wijn inschenken en ervan genieten terwijl je  in de folder van de chinees bladert. Al wachtend op de chinees de tijd nemen om te luisteren naar wat de Bloemen hun dag bracht, samen naar wat foto's kijken en boekjes lezen om daarna op 't gemakje te eten en nadat ze fris gewassen in hun bedje liggen, naar je favoriete soap en feuilletonnetje kijken en de avond laten zijn wat hij is.

Ik weet het intussen.

Aftellen

De laatste dag van 2008.
Alweer een jaar voorbij, alsof het om een seconde gaat. Of een honderdste ervan.

Grote Bloem beleefde dit jaar haar vierde zomer en wordt een verwend strekenjuffertje dat alleen maar kan dromen van feeën, prinsessen en elfjes ;-). Kleine Bloem staat nu al 2 jaar met haar potige beentjes in dit leven en in het middelpunt van haar persoonlijk gecreëerde belangstelling. Én heeft op een jaar tijd zowat een heel woordenboek uit haar hoofd geleerd. Inclusief de betekenis van het woord 'zagen'.

Liefde heeft een andere werkbestemming gevonden, waar hij zijn persoonlijke ei in kwijt kan en voelt zich gelukkiger dan ooit, want hij heeft dit jaar ook ons huisproject stilaan kunnen afronden.

Onze zomervakantie had beter gekund, dat wel.

En ik? Ik heb precies alleen maar gewerkt dit jaar. Een record aantal trouwers, een record aantal schielijk overledenen. Met een record aantal overuren tot gevolg. Die ik wel allemaal heb kunnen opnemen, gelukkig maar. Als vers verkozen vakbondsdélégé kon ik niet anders dan het goede voorbeeld geven.

Maar het mooist van al: 2008 bracht ook een blijde boodschap van hoop en nieuw leven in de familie. Nieuw leven dat ik begin 2009 mee mag ontdekken en beschermen.
En dat brengt mij naar mijn belangrijkste voornemen voor komend jaar.
Een fijne meter zijn voor de lieve nieuwe spruit.

Breng variatie in uw weekend

Weer een rijkgevuld weekend achter de rug.
Liefde wilde zaterdag weer klusjesman spelen in ons nederige stulpje en dan heeft hij liever geen voor de voeten en tussen de ladders lopende Bloemen. Dus trok ik zaterdagmorgen, gepakt ende gezakt, blij ende opgewekt, met de Bloemen naar het grootste shoppingpaleis van het heelal en omstreken. "Joepiiiiieeee! ", riep Grote Bloem toen ik haar vertelde waar we naartoe gingen.

Ik had expres geen 2 buggy's meegenomen want die kon ik toch niet in m'n eentje duwen. Ik vertrouwde dus maar op het oneindige uithoudingsvermogen en de sterke loopbenen van Grote Bloem. We struinden nog geen 10 minuten door de shoppinggangen en het begon al. "Mamaaaa, ik heb pijn aan mijn benen, ik kan niet meer stappen, mamaaaa". Ik had geen zin om mijn met moeite vastgesjorde Kleine Boem terug los te worstelen en in de draagdoek te wurmen om Grote Bloem in de buggy te kunnen laten plaatsnemen. Dus bleef ik kordaat voet bij stuk houden. "Neeeee schatteke, je moet vandaag flink stappen en als je flink gestapt hebt dan krijg je straks ook iets van playmobiel". En zoals menige moeder wel zal weten, werkt omkoping altijd. Spijtig genoeg was playmobiel niet genoeg, maar moest er ook nog een ijsje bij, plus een bezoek aan de binnenspeeltuin met tante K., in de namiddag.

En tante K. was weer gewéldig, dames en heren. Terwijl ik mij met Kleine Bloem in de peutertuin, tussen de agressieve, door het lawaai en de suiker opgefokte, koters waagde, liep tante K. de hele namiddag in het speelparadijs achter Grote Bloem aan. Als was ze haar trouwe schoothondje. Van ballenbad, naar doolhof, naar springkasteel, naar dansvloer, naar glijbanen, en alles weer opnieuw en opnieuw en opnieuw. Na de nodige junkfood te hebben verorberd zijn we dan rustig terug huiswaarts gekeerd. Met een Kleine Bloem die binnen de 5 minuten in dromenland was en een Grote Bloem die zich dapper wakker hield om al haar avonturen aan papa te vertellen. Poeh hé.

Vandaag heb ik Mijn Liefde meegeholpen met klussen. Jawel jawel. Ik heb geschuurd en geplamuurd en ik ben naar de Brico gereden voor plamuursel en opvulmiddel en glasvlies. Maar daar hadden ze geen glasvlies, dus ben ik ook nog eens naar de Gamma gereden voor dat glasvlies. Toen ik even later al flink met het plamuurmes aan de gang was, werd Mijn Liefde plotseling erg ongerust over de grootte van de pot opvulmiddel die ik had meegebracht (allez, eerder over de kleinte eigenlijk, want hij dacht dat hij niet ging toekomen en liet me nog eens ostentatief al de gaten zien die nog opgevuld moesten worden).

Shoppen is natuurlijk altijd beter dan werken, ook als dat bij de Gamma is, en ook als je maar één ding nodig hebt, dus toog ik reeds voor de derde maal opnieuw naar de doe-het-zelf-zaak voor een grotere pot opvulmiddel. Daar was het inmiddels zo druk dat ik meer dan een uur kwijt was. Bij thuiskomst bleken de gaten reeds opgevuld. Hij was dus toch toegekomen. Verder ben ik niet meer zo produktief geweest.

Wilt u weten welke van de twee dagen de vermoeidendste was? ;-)

Eigenwijze Bomma

Mijn Liefde besloot zaterdag om de trap te gaan schuren. Een jobke dat al zo'n 2,5 jaar geleden had moeten gedaan zijn. Dus, wie ben ik om hem tegen te houden, dacht ik.
Daarop besloot ik om met de Bomma en tante J. de stad in te trekken. Niet meteen de meest rustgevende activiteit op een zaterdagnamiddag: met twee buggy's door overvolle winkels en winkelstraten en winkelgalerijen manoevreren in de gezelligste shoppingstad van Vlaanderen. Hoewel ik zelf met geen enkele buggy moest rijden, want tante J. en de Bomma hadden er elk één ingepalmd.

Terwijl ik met lede ogen aanschouw hoe de Bomma om de haverklap accidenten doet met de buggy (tegen mensen hun hielen rijden, over mensen hun tenen rijden, kinderen half omver rijden, tegen winkelrekken botsen, half loshangende vesten of hemden meesleuren...), vraag ik: "Zal ik ermee rijden, want dat is toch niet zo makkelijk met al dat volk precies hè Bomma? " Haar antwoord: "Neeu jong, ik rij toch alleen maar wat mensen overhoop, zo erg is dat toch niet? Ze moeten daar maar tegen kunnen, hè! "

Dat heb je met de Bomma die altijd met grote fierheid ZELF met de buggy wil rijden. Ze lijkt soms wel mijn Grote Bloem op dat vlak. Die zit ook in zo'n ZELF DOEN-periode. Je kent dat wel. Terwijl je ze koppig, eigenwijs en volhardend ziet stuntelen, word je alsmaar zenuwachtiger en kriebelen je eigen handen tot je stresshormoon het kookpunt bereikt, het overneemt en zegt: "Kom hier, laat mij maar!"

Breibewijs 1

Zoals beloofd, het bewijs van mijn opzetsteken.

Ik had vandaag ook graag een ietwat indrukwekkender resultaat getoond. Maar dat zal niet gaan want ik ben vastgelopen op het begin, nl. de rechte steek. Ja lach maar. Het leuke boekje beschreef zogezegd perfect hoe je een rechte steek moet breien. Met tekening en al erbij. Maar helaas helaas, het leuke boekje schiet tekort in zijn praktische aanwijzingen. Oftewel ben ik te dom om ze te begrijpen, dat kan ook. Een mens kan ook niet overàl de beste in zijn hè?

Morgen dan maar mijn mama om hulp vragen. Al kan ik al voorspellen wat ze zal zeggen. "Wat moet dat worden? Een sjaaltje? Voor één van je Bloemen? Kom, geef maar hier, dat IK het voor je brei !". Mijn mama heeft altijd heel veel vertrouwen in mij gesteld hoor, daar niet van. Ze dacht vroeger werkelijk dat ik alle beroepen van de hele wereld aankon. Alleen denk ik dat ze me niet echt in het beroep van handwerkster zag. Verder verdenk ik haar er gewoon van dat ze het allemaal veel te graag zelf doet. Maar nee, o nee, mama, deze keer zet ik door. Zet me morgen gewoon op de juiste weg, die van de rechte steek, en ik zal je verbazen zoals ik je nog nooit verbaasd heb! Eindelijk, eindelijk zal je gezegend zijn met een perfecte dochter!

Walking to the chapel

Ja ja de grote dag is bijna aangebroken. U kan het lezen tenhuize Camelot. Mijn kleine breurke gaat echt trouwen. Niet meer doen alsof nu. Nee, for real, in 't echt, echtigintechtig!! Hoewel het mijne trouw niet is, heb ik er toch vol spanning en verwachting naartoe geleefd. Vele vragen teisterden de laatste maanden mijn hoofd en stuurden mij op speurtocht door ellenlange winkelstraten en shoppingdoolhoven.
Want wat zou ik nu toch aandoen? Broek? Rok? Jurk? Medium, lang of heel lang? Veel bloot, weinig bloot, zwart of kleurig, stola of jasje, hoed of geen hoed... ? Winkel in winkel uit, paskot in paskot uit, kleedje aan kleedje uit... Met welk kapsel zal ik verschijnen? Lang? Los? Opgestoken? Toch maar laten knippen? Kleuren? Gel of geen gel? Ok, schoonvader de coiffeur toch maar even opgetrommeld...Welk schoeisel moeten mijn voeten verdragen? Hoge hakken? Hele hoge hakken? De hele dag? Of toch maar een reservepaar meenemen? En welke kleur dan? Heb ik eigenlijk wel een bijpassende handtas? En is die groot genoeg voor een reverse onderboek voor Grote Bloem én mijne makeup én parfum én portemonnaie én gsm én sleutels én misschien een truitje van mijn Oma, voor het geval ze het te warm krijgt en misschien dé ringen ook nog...? Maar ook weer niet te groot want het moet een beetje feestelijk blijven en het is natuurlijk niet de bedoeling om met een mega-shopper op het toneel te verschijnen. Moet ik mijn nagels laten voorzien van een dure gellaag, want het is maar 1 keer in uw leven dat uw broer in het huwelijk treedt en ik heb dat altijd eens willen laten doen, of zijn plaknagels ook goed? En blijven die wel plakken? En kun je die dan ook lakken? Ok, volgens het kruidvatmeisje wel, of...

I know, I know, I know, het zijn piepkleine peanuts vergeleken met de échte voorbereidingen van een trouw waar schoonzusje K en breurke A al een jaar mee bezig zijn en het zijn zelfs decadente zaken als je bedenkt dat elke 3 seconden ergens ter wereld een kind sterft van de honger. Maar toch, een trouw in de familie is een hele gebeurtenis en het zou spijtig zijn om het te beschouwen als een alledaagse activiteit zoals pakweg een bezoekje aan de nabij gelegen supermarkt. We gaan er ons dus helemaal insmijten! Veel succes A en K! Dat jullie dag voor de rest van jullie leven in jullie hersens gebrandmerkt mag staan!

Update

- Een spetterend gezellig vrijgezellinnenfeestje voor schoonzus K. waar ik uiteraard niks over mag verklappen. Ik wil eventueel wel het bezwarend materiaal tegen grof geld verkopen.

-Een dochter die ons na een weekje zee terugzag en ons verblijdde met: "ooooh MIJN mama en MIJN papa zijn gekomen!!! Gaan we nu naar huis?" Niet dat ze ONS gemist had want later op de avond kwam de aap uit de mouw. Na een 'volledig wakkere' autorit naar huis en eenmaal aangekomen omstreeks 22u vroeg ze al fluisterend:"Nog een kleeeeiiiin beeeeeetje spelen met mijn speelgoed hè mama?"

- En ja, ik vind het erg om te moeten toegeven maar het dieet is dan toch niks geworden. Ik zal South Beach maar overlaten aan mooie filmsterren en Paris Hilton-achtige meisjes. Misschien had het een klein beetje te maken met de lekkere clubsandwiches en american chocolatechip cookies en de zaaalige Californische witte wijn tijdens het vrijgezellinnenfeestje. En de dag daarna met culinaire hoogstandjes en grote ontbijbuffetten aan zee. Maar ineens was alle engagement weg. Tja, de menselijke wil is niet oneindig verstrekkend, en de mijne evenmin. Bovendien had mijn moeder wederom gelijk: "Probeer maar, en je zal zien, de tweede keer werkt het niet meer". Dank je mama, had je dat niet eerder kunnen zeggen ;-)

Over naar Weight Watchers dan maar. Ik mag 21 punten, waarvan fruit en groenten a volonté. Kan niet meer stuk dus. Zeker niet nu ik...

-...ben begonnen met het start-to-run programma! Misschien zou een start-to-rum programma mij iets beter liggen, maar soit. Het gaat om de fysieke conditie, niet waar? Ik heb Evy erbij gehaald en mijn eerste les zit er op. In het begin voelde ik me nog een beetje keibelachelijk zo joggend en wandelend in het park, met mijn i-pod in de ene hand en mijn gsm in de andere (omdat er geen zakken in mijn broek zaten), maar gelukkig was er niet veel volk. Ik voelde me een onnozele beginneling met 0,0 conditie en moest mezelf bij iedere mens die ik tegenkwam oppeppen met de gedachte: "Ja maar, IK doe tenminste aan sport, GIJ NIET!" En het is gelukt! Mijn serie van 1/1, 2/2 en 3/3 zit erop. Zaterdag nieuwe afspraak met Evy.

Zieke man en nog veel meer...

Mijn Liefde is ziek. Hij voelt zich lamlendig, koortsig heeft pijn in zijn buik en zijn rug en kreunt van tijd tot tijd zoals echte zieke mensen dat doen. Hij heeft waarschijnlijk net geen nierontsteking. Hoe komt men nu aan zoiets, vraagt een mens zich toch af? Hij moet een week thuisblijven, wat hij waarschijnlijk minder erg zal vinden.

Verder is onze grote bloem weer helemaal 'back'. Ze heeft het superdesuper naar haar zin gehad bij opa en oma. Naar de kinderboerderij gaan en frieten eten. Meer moet dat niet zijn voor zo'n kind.

Als opa en oma dachten dat ze ervan af waren, hebben ze het mooi mis. Want nu mogen ze ook nog eens een weekje onze kleine bloem onderhouden. En geloof me, dat betekent meer dan alleen water op tijd en stond. Ben eens benieuwd hoe groot hun wallen zullen zijn aan het eind van de week (gna gna).

Nu ja, je voelt je toch wel afgesneden hoor. Deel van een incompleet gezin. Je betrapt jezelf erop dat je naar een babyfoon luistert die niet aanstaat of je schiet midden in de nacht wakker om een tutje te gaan geven aan een baby die er niet is of je denkt ineens: oei, ik moet op tijd thuis zijn want mijn kleintje moet nog eten. Tja, het is niet wennen maar afkicken zeker?

Maar ze is in goeie handen, ons bloempje. Uit het verslag bleek immers dat ze al even enthousiast reageert (lees: hevig met armen en benen trappelen en breed glimlachen) als ze oma ziet, dan dat ze een blik van haar mama krijgt.

Stand van zaken

Gisteren op bezoek geweest bij vriendin J, waar het fijn vertoeven was in haar mooie grote groene tuin. Grote bloem heeft zich minder goed vermaakt dan verwacht. Wat wil je, twee bijna-3 jarigen bij elkaar zetten (die van mij en die van J.), is, ik zal niet zeggen "om problemen vragen", maar je kan toch niet verwachten ze zich úúúren kostelijk amuseren met elkaar. Daarom moest er soms even de om-de-beurt-truc (werkt razend goed bij speelgoedboormachines op batterijen) worden toegepast, en soms ook de haal-ze-uit-elkaar-truc. Tot mijn grote bloem er opeens genoeg van had en dan maar besloot om zich veilig en wel terug te trekken in onze C-Max. Voor onweer en voor stoeren gasten van 3, die gevaarlijke draken willen nadoen, ben je nergens veiliger dan in de auto, moet ze gedacht hebben.

Gisteren ook is ons klein bloempje ziek geworden. Terwijl ik gezellig aan het keuvelen was met J. of druk bezig om de om-de-beurt-truc met het boormachien uit te halen, ik weet het niet meer, hing ik ineens helemaal vol met een vreemd, naar vis geurend, rood-oranje goedje. Het bleek onze kleine bloem haar vispannetje te zijn, dat ze 3 uur daarvoor met smaak naar binnen had gesmikkeld. Wat een geluk toch dat ik nog niet zo veel ben afgevallen als J. en J's vroegere kleren (die haar nu méters te groot zijn want J. is een slanke den geworden) mij bleken te passen. Stel u voor, anders had ik in mijn ondergoed naar huis moeten rijden. Ik heb haar voorgesteld de kleren terug te geven als ze weer zo dik is als ik, haha.
Later op de avond volgde er bij kleine bloem nog vanalles waarvan ik u de geuren, kleuren en consistenties zal besparen. Morgen naar de dokter ermee.
En last but not least:
Vandaag is onze grote bloem op vakantie vertrokken! Voor een week. Naar opa en oma. Naar het mooie maar verre Limburg. Vorige week al zijn we begonnen om aan heimweepreventie te doen. Opa beloofde om haar mee te nemen met de fiets naar de speeltuin. En ook om een tent op te slaan in de tuin. Het woord 'tent' wakkerde alvast enig enthousiasme bij haar aan. Met als gevolg dat ik afgelopen week zowat elke dag een tent heb moeten improvseren in de living met een paraplu en een deken.
Het zal nu leeg zijn in huis, zonder paraplu-deken-tenten in de living, rondslingerende blokjes en papiersnippers overal. Mijn Liefde opperde daarnet al dat we morgen dan maar alleen naar Assepoester moeten kijken. Ik voel me een beetje als één deel van een koppel dat thuisblijft terwijl het andere jolig en blij op vakantie vertrekt en zich waarschijnlijk geen moment zal vervelen, laat staan aan me denken. Hoe dan ook, ik ben benieuwd hoe het haar zal vergaan en hoop dat Limburg deze week toch nog getrakteerd wordt op enkele dagen zon, zodat opa zijn beloften braafjes kan nakomen.

Zusvriendin

Schoonzusje K. logeert al 4 dagen bij ons. Niet schrikken want het heeft niks te maken met voorhuwelijkse relatieperikelen of een uit de handgelopen ruzie met mijn broer. Neen, ze wilde wat groen achter haar oren wegpoetsen en daarom kwam ze wat ervaring opdoen op mijn werk. (Wij doen namelijk hetzelfde werk met 9 jaar verschil). Natuurlijk zul je dan net zien dat er op mijn werk maar weinig werk is. Dat hebben we met stagiairs ook altijd. Terwijl de doden anders met bosjes uit de lucht vallen was het deze week angstvallig stil. Pietje of Heintje heeft ons dus weer eens een ferme loer gedraaid. Waarschijnlijk zullen we volgende week, met halve personeelsbezetting, weer niet weten welke dode er eerst moet uitgevaren worden.


Niettemin heeft schoonzusje K. een fikse vuurdoop gehad in de organisatie van een tweekindergezin met fulltime werkende ouders + cavia. Het is te hopen dat het haar niet van haar 'kinderdroom' heeft afgeholpen. Na een eerste slapeloze nacht, wegens herhaaldelijk wakker wordende en in haar slaap brabbelende Grote Bloem, verliepen haar verdere nachten vrij rustig. Ik had verwacht om elke ochtend te moeten 'dealen' met haar enorm ochtendhumeur maar dat viel dus goed mee. Wat ook meeviel, reuze meeviel zelfs, was haar pittig afsmakende chili con carne* die gelukkig geen al te geurige gevolgen had.


Verder ben ik erachter gekomen dat wij het heel goed kunnen vinden samen. Als we niet aan het tetteren waren, dan waren we wel aan het lachen of onnozel aan het doen. Dat klinkt alsof we ons de hele week gedragen hebben als 2 kwebbelende en giechelende tieners. Wat ook zo is. Toch kunnen we het ook heel goed over 'serieuze' zaken hebben, zoals over alle gebreken en pluspunten van haar bijna-echtgenoot-mijn-broertje en mijn Liefde, over de Bloemetjes (én de bijtjes ;-)) en over ons werk natuurlijk. Verdere noemenswaardige gezamelijke activiteiten waren: samen in de Flair lezen, roddelen over familieleden en/of collega's, lekker eten en de laatste centjes uit onze portemonnee shoppen tijdens de solden.


K'tje, een welgemeende merci voor de toffe week! Als afscheidscadeau zet ik hier uw heerlijke recept.

*Chili con Carne
Voor 4 personen


Ingrediënten

1 kg gemengd gehakt
1 rode paprika & 1 groene paprika
2 uien
2 teentjes knoflook
1 blikje maïs
1 blik rode bonen (400 gr)
140 gr geconcentreerd tomatenpuree
peper
pikante kruiden: komijn, cayennepeper, chili, pili-pili, …

Bereidingswijze

1) snij de uien fijn en de paprika in blokjes
2) doe een scheutje olijfolie in een grote pan en fruit de uien en geperste knoflook
3) voeg het gehakt toe
4) wanneer het gehakt overal bruin ziet, voeg je de paprika toe
5) kruid het gehakt naar eigen smaak
6) voeg de maïs, rode bonen en tomatenpuree toe
7) laat nog even sudderen
8) dien op met brood of rijst of …

Tips

- brood verzacht de pikante smaak, maar het gerecht is ook lekker met rijst
- je kan het vlees in een aparte pan bakken en later toevoegen aan de groentes
- kruid het niet te sterk, je kan de kruiden nog op tafel zetten
- de pikante smaak kan versterkt worden wanneer het gerecht een tijdje staat (vb. een nacht)

Superoma

Ik heb een hele jonge oma van 86 jaar. Ze straalt en blaakt van gezondheid en heeft altijd wel iets leuks te vertellen. Ze is pienter, leest massa's boeken en laat niet met zich sollen. En ze viert graag feest. Haar laatste feest was overigens vorige week, toen ze zich samen met zo'n 50 anderen (jong én oud) heeft gesmeten op de dansvloer. "Ik voelde me terug 18 jaar" dixit oma.

Ik verdenk haar er eigenlijk van dat ze tegen iedereen liegt over haar geboortedatum. Die is 23 mei 1921. 1921 begot. Wie van ons kan zich in vredesnaam voorstellen hoe het is om die leeftijd bereikt te hebben. Je hebt dan van zowat alle moderne dingen de intrede meegemaakt en je weet dus nog als de dag van gisteren hoe het was om gezellig saam voor de kachel te zitten zonder TV of andere moderne dingen die het leven makkelijk en aangenaam maken.

We hebben vandaag met z'n allen haar verjaardag gevierd en hoewel ze het waarschijnlijk op haar darmen heeft gekregen van de zenuwen, heeft ze er zichtbaar en 'aangeschoten' van genoten.