Countdown

1. Poetsen, met de Franse slag
2. Laatste dingen inpakken
3. Koffers wegen
4. Koffers herverdelen
5. Koffers opnieuw wegen
6. Koffers opnieuw herverdelen
7. Koffers weer opnieuw wegen
8. Toch maar die extra sportzak meenemen
9. Ijskast uitladen en allemaal lekkere dingen weggoooien
10. Allerlaatste boodschappen doen
11. Nog eens naar het winkeltje om de hoek voor dat aller állerlaatste boodschapje
12. Een Quicktje doen
13. Bloemen vroeg in bad en bed
14. Wij vroeg in bad en bed
15. Wij vroeg opstaan
16. Zenuwachtig worden
17. Bloemen wakker maken
18. Nog zenuwachtiger worden
19. Snel aankleden en iets eten
20. Nog veel zenuwachtiger worden
21. Inpaklijst checken
22. Nog heel veel zenuwachtiger worden
23. Aller aller állerlaatste dingen inpakken
24. Naar de luchthaven om 3u30 in de morgenstond
25. Nu hééééééél zenuwachtig worden, nog zenuwachtiger kan bijna niet
26. Inchecken
27. Het uiterste tintelende toppunt van zenuwachtigheid bereiken en misselijk worden ervan
28. DOOR DE CONTROLES!
29. Boarden met buggy en de drie inmiddels waarschijnlijk jengelende Bloemen
30. Opstijgen
31. Bloemen 4 uur bezig houden
32. Landen
33. De juiste koffers meenemen en geen koffers vergeten
34. Voor de honderduzendmiljoenste keer zeggen: "NEE WE ZIJN ER NOG NIET BIJNA!"
35. Reisorganisatie terugvinden in vreemde luchthaven
36. De juiste bus nemen naar het hotel
37. Een uur in de bus zitten bij 35°C met Turkse muziek in de busluidsprekers
38. Inchecken in het hotel
39. De Bloemen met alle middelen tegenhouden opdat ze niet stante pede in het zwembad zouden springen

.....Aaaaargh.......

Als sardientjes in een blik

Mijn kinderen vertoeven momenteel in een Belgische badplaats die sommige Antwerpenaars wel in hun achtertuin zouden willen. En het is niet Knokke. Integendeel.

Behalve een lieflijk jachthaventje, een aftandse pier, Het Witte Paard en met tatoeagevolk geplaveide winkelstraten heeft Blankenberge ook een strand. Lang en uitgestrekt en praktisch volledig in bezit genomen door baigneurs (of voor zij die niet thuis zijn in kustjargon: standstoelenverhuurders).

En het is op dat strand dat vriendin E. en ikzelf ons gisteren een plaatsje probeerden te bemachtigen. Gisteren. Dat wil zeggen: zondagmiddag, 32°C, stikbenauwd en vergezeld van vier koters die na een lange en saaie voormiddag in Sealife Centre ("waarom is hier geen zeehondenshow mama en alleen maar stomme uitleg?") NU(!) in de zee wilden. We konden dus niet rap genoeg het zand aan onze billen voelen kleven en het eerste het beste lege plekje deed dus dienst. Maar het hele strand was al benomen door tienmiljoen andere sardientjes. Vlakbij de douche en de golfbreker dan maar. Waardoor we ten eerste een fantastich zicht hadden op alle prachtig getatoeëerde en welgevormde lijven in veel te strakke bikinis en doorhangende zwembroeken (een boost voor uw zelfbeeld!!) En we ten tweede onze koters elke seconde van de minuut 'in de gaten van het oog' moesten houden. Ik ben geen overbezorgde moeder maar wel als er zee, gladde golfbrekers, en kleine kinderen die nog niet kunnen zwemmen aan te pas komen. Gelukkig voelde ik mij regelmatig gebackupt door de strandredders die met hun voorlopers van de vuvuzela waarschuwingsignalen uitzonden. " de zee kan heelhevaarlijk zijn, voor hehet weet zijnzeweh hé madamtje" zei d'r ééntje. En gelijk had ze. Er werd dus alleen gezwommen ver van de golfbreker, in het bijzijn van de moeders en slechts tot aan de navel en niet verder. Over de golfjes springen mocht nog net.

En toch was het plezant. Warm, maar plezant. Voor de kinderen zelfs dolle pret. Behalve voor de jongste telg in het gezelschap die de schaduw en de slaap verkoos boven zon, zee en strand.
Even leek er een pikkedief roet in het eten te gooien. De schop van D, zoontje van E, bleek plotseling spoorloos. Maar niet voor lang. Mijn haviksogen zagen na enige tijd een eindje verderop, een schop uit een berg steken, die verdacht veel op de verdwenen schop leek. En ja hoor. De schop was terecht! Eind goed al goed en iedereen content.

Zeeleven

Zo lang zij het naar hun zin hebben, zijn wij ook content!

Dichtbijparadijs

Wat is het leven toch goed. Vooral sinds we enige tijd een nieuwe achtertuin hebben waar de Bloemen, samen met zoveel andere kinderen en hun ouders de tijd van hun leven kunnen doorbrengen.

Park Spoor Noord is een groot succes voor 't Stad. Volgens een recente enquète zou maar liefst 84 procent van de Antwerpenaren er hun zomerse ontspanning hebben gezocht. Inderdaad, tijdens de zomermaanden moest de plek niet onderdoen voor een doorsnee strand aan de Spaanse Costa, maar dan wel met een aangenaam publiek, echte speelfonteinen, een ondiepe waterpartij, een zand- en waterspeeltuintje, hangmatten en zandbakjes, grasheuvels die uitnodigen tot een flinke koprol en ravotpartij. Het lijkt of het luieren er opnieuw werd uitgevonden voor volwassenen, en kinderen er zich opnieuw kunnen verliezen in hun spel. En vooral, het blijft er proper, ondanks de ligging (Dam, Seefhoek) die niet meteen bekend staat als dé Antwerpse plek waar je van de grond kan eten. En de zomerbar zal niet lang meer open zijn, dus als u nog even wil nagenieten van de zomer, het zijn de laatste weken!

Kind van de zee

Grote Bloem vertrok gisteren op vakantie met Bomma en Bompa naar de zee.
Grote Bloem was de hemel te rijk. Geen oog dicht gedaan in de auto en eenmaal in de hotelkamer aangekomen zag ze het speciaal voor haar opgemaakte bed naast het raam. "Ooooh mijn bedje, ik heb een mooi bedje hè mama? Kijk ik ga springen op mijn bed (spring spring spring spring spring), ja dat is een goed bed, mama, mijn bedje is het mooiste van de hele wereld hè mama?" Mama, gaan we nu fietsen? En gaan we straks naar de zee, dan ga ik spelen met mijn speelgoed hè, mama, maar niet naar het water want daar zijn HAAAIEN..."

Na het fietsen en het (niet)eten van een kinderspaghetti wegens te opgewonden, trokken we naar het strand. Dat terwijl de Bomma zich met Kleine Bloem in de kamer verstopte om hopelijk een dutje te gaan doen. Het zand kon Grote Bloem wel bekoren. Evenals het water. Wel nadat ik haar ervan verzekerd had dat er echt écht geen haaien zitten in onze zee. Nee, en ook geen kwallen. (leugentje om bestwil).

En kijk, Grote Bloem veranderde stante pede in een dolfijn, een zeehond en een zeemeermin. Het ijskoude water deed haar niets. Helemaal niets. Rillend bij elke koude windvlaag, placeerde ik me aan de rand van het water en keek naar haar. Mijn bijna 4 jarige meid, al zo groot, zich amuserend, enkel en alleen met wat zeewater en zandmodder. Blij, jubelend, hoe ze kirrend wegloopt van een schuimbekkende golf die haar dreigt te overspoelen en dan terug de zee trotseert, een restje zeeschuim vastpakt in haar kleine handjes en het wegblaast en weer naar mij kijkt, en lacht, van puur en vrij geluk, zoals alleen een kind kan lachen...

Oh Romeo, Romeo...

Ik schreef me enkele maanden geleden in, in een bui van 'ik ga eens iets compleet geks doen'. Ik ben nog steeds op zoek naar mijn absolute passie dus misschien ligt ze daar wel, dacht ik...
In het brochuretje van Vormingplus stond dat je geen ervaring moest hebben, alleen een flinke dosis spelenthousiasme. 'Nou, dat enthousiasme zal dan misschien nog wel komen', dacht ik...

3 Maanden later was er nog steeds geen echt enthousiasme. Wel knikkende knieën en een bang hartje. Zouden er nog mensen zijn zoals ik, die niks, maar dan ook geen enkel greintje ervaring hebben? Of zou iedereen wel al een beetje toneel gespeeld hebben en de basiskneepjes van het vak al kennen? En natuurlijk, ik was er zeker van, ik ging me hópeloos belachelijk maken en constant met m'n mond vol tanden staan en absoluut de zwakste schakel van de groep zijn. Maar ja, wie niet waagt niet wint.

En warempel, het bleek ongelooflijk goed mee te vallen, mijn 4-daagse theaterworkshop! Na een eerste onwennig half uurtje was het ijs gebroken en klom ik al improviserend op en af het podium alsof ik in een aflevering van Onvoorziene Omstandigheden of De Lama's meespeelde. Zo kroop ik vlotjes in de huid van een rázende echtgenote, een verlegen schoolmeisje of een pretentieuze Hollandse politica. Of een man die een huwelijksaanzoek deed, dat was ook tof om te spelen. En die rol van filmster met chichi-maniertjes, die was me pas écht op het lijf geschreven ;-) ...Het was zó leuk dat ik gewoon de tijd vergat en het spijtig vond dat de 4 daagse erop zat. Het is echt beginnen kriebelen, dus ik ben vastbesloten om vanaf volgende week aan mijn flitsende Hollywoodcarièrre te beginnen! U hoort nog van mij!

En hoe was uw verlof?

Oh ja we zijn al bijna een week terug, intussen.

Wegens geen zin in uitgebreid verslag (en u waarschijnlijk ook niet), deel ik u volgende ervaringen mee.

Heenreis: 12 uur met de auto overdag met 2 bloemen op de achterbank, regen, files, slechts 1 CD met kinderliedjes en geen draagbare DVD spelertjes. Vult u zelf maar in.

Terplekke: huisje van max 30 m², onfris beddegoed, onvriendelijke en onpersoonlijke service, maar gelukkig wel een afwasmachine.

Zwembad: mooi, proper maar ijskoud en kinderen mochten geen speelgoed gebruiken wegens het risico op zandverstopping van de zwembadleidingen (ja, keibelachelijk, maar toch was het zo)

Weer: overwegend bewolkt, soms regen, enkele dagen volop zon, veel wind, 1 keer onweer, 1 keer hagel.

Strand: in orde behalve de kwallen die in groten getale de zee bevolkten

Plateaux fruits de mer: om duimen en vingers van af te likken

Sardines: verrukkelijk op de BBQ

Bezienswaardigheden: de mooiste zoo die ik ooit gezien heb, een vogelpark en oesterkwekerijen. En Fort Boyard, maar dat stelt niks voor.

Voor herhaling vatbaar? Nee.

Zo. En nu ga ik alwéér strijken, want zelfs na een week staan er hier nog 2 overvolle manden.

Aftellen

De vakantie komt steeds dichter bij. Eindelijk eindelijk. We gaan naar een klein Frans eilandje in de Atlantische oceaan waar er volgens goede googlebronnen een microklimaat heerst. Ik weet niet of dat een garantie is op goed weer, want als het regent dan regent het toch en als de zon schijnt dan is het ook zo. Whatever, als de zon maar schijnt. :-)

Ik ben nog nooit zó toe geweest aan vakantie dan dit jaar. Voorbije maand was moordend druk en ik ben moe, moe, moe. Ik wil nu niets liever dan gewoon op mijn lui gat zitten, en misschien een beetje zonnebaden, beetje zwemmen, beetje wandelen, beetje uitwaaien, beetje met de Bloemen spelen, beetje Franse kaas eten, beetje met de voetjes in de zee, beetje lekkere croissantjes smikkelen, beetje boekjes lezen, beetje met de Bloemen in een bootje op de zee dobberen, beetje kruiswoordpuzzelen, beetje BBQ'en, beetje wijn drinken, beetje babbelen met Mijn Liefde en vanalles en nog wat een béétje, maar niet tevéél en gene stress en gene zever aan mijne kop alstublieft.

Al is het maar voor twee luttele weken op een jaar.

Stand van zaken

Gisteren op bezoek geweest bij vriendin J, waar het fijn vertoeven was in haar mooie grote groene tuin. Grote bloem heeft zich minder goed vermaakt dan verwacht. Wat wil je, twee bijna-3 jarigen bij elkaar zetten (die van mij en die van J.), is, ik zal niet zeggen "om problemen vragen", maar je kan toch niet verwachten ze zich úúúren kostelijk amuseren met elkaar. Daarom moest er soms even de om-de-beurt-truc (werkt razend goed bij speelgoedboormachines op batterijen) worden toegepast, en soms ook de haal-ze-uit-elkaar-truc. Tot mijn grote bloem er opeens genoeg van had en dan maar besloot om zich veilig en wel terug te trekken in onze C-Max. Voor onweer en voor stoeren gasten van 3, die gevaarlijke draken willen nadoen, ben je nergens veiliger dan in de auto, moet ze gedacht hebben.

Gisteren ook is ons klein bloempje ziek geworden. Terwijl ik gezellig aan het keuvelen was met J. of druk bezig om de om-de-beurt-truc met het boormachien uit te halen, ik weet het niet meer, hing ik ineens helemaal vol met een vreemd, naar vis geurend, rood-oranje goedje. Het bleek onze kleine bloem haar vispannetje te zijn, dat ze 3 uur daarvoor met smaak naar binnen had gesmikkeld. Wat een geluk toch dat ik nog niet zo veel ben afgevallen als J. en J's vroegere kleren (die haar nu méters te groot zijn want J. is een slanke den geworden) mij bleken te passen. Stel u voor, anders had ik in mijn ondergoed naar huis moeten rijden. Ik heb haar voorgesteld de kleren terug te geven als ze weer zo dik is als ik, haha.
Later op de avond volgde er bij kleine bloem nog vanalles waarvan ik u de geuren, kleuren en consistenties zal besparen. Morgen naar de dokter ermee.
En last but not least:
Vandaag is onze grote bloem op vakantie vertrokken! Voor een week. Naar opa en oma. Naar het mooie maar verre Limburg. Vorige week al zijn we begonnen om aan heimweepreventie te doen. Opa beloofde om haar mee te nemen met de fiets naar de speeltuin. En ook om een tent op te slaan in de tuin. Het woord 'tent' wakkerde alvast enig enthousiasme bij haar aan. Met als gevolg dat ik afgelopen week zowat elke dag een tent heb moeten improvseren in de living met een paraplu en een deken.
Het zal nu leeg zijn in huis, zonder paraplu-deken-tenten in de living, rondslingerende blokjes en papiersnippers overal. Mijn Liefde opperde daarnet al dat we morgen dan maar alleen naar Assepoester moeten kijken. Ik voel me een beetje als één deel van een koppel dat thuisblijft terwijl het andere jolig en blij op vakantie vertrekt en zich waarschijnlijk geen moment zal vervelen, laat staan aan me denken. Hoe dan ook, ik ben benieuwd hoe het haar zal vergaan en hoop dat Limburg deze week toch nog getrakteerd wordt op enkele dagen zon, zodat opa zijn beloften braafjes kan nakomen.

Molentjes, molentjes en nog eens molentjes. In Antwerpen is het Sinksenfoor, waar we zondag een bezoekje aan gebracht hebben samen met onze vrienden P. en L. en hun kinderen F. (4) en L. (2) , lieve kinderen maar geen helden. Onze oudste is ook niet echt een spiderwoman of batgirl, maar bij een kindermolen met mooie auto's, flashy vliegtuigen en stoere bussen, kiest ze resoluut voor de moto. Keistoer zoals ze daar voorovergebogen op zat (spijtig genoeg geen foto).

Sinds enkele dagen vertoeven we in mooi Limburg en bij gebrek aan Sinksenfoor zijn we dan maar naar De Valkenier geweest. Een pretpark met een vergane glorie gehalte dat zich het goedkoopste noemt van heel Europa. Tot je erin staat en omringd wordt door de vele autootjes, tractortjes en molentjes met een 1 Euro-gleufje. Hoe dan ook, onze grote bloem heeft zich er reuzegoed geamuseerd en alle pretparkattracties, beschermd door haar 'dikke vriend' papa, met volle moed getrotseerd.
Kleine bloem lag erbij en keek ernaar.

Grieks

Mijn Liefde nodigde me vorige week uit voor een etentje. Waarom die eer mij te beurt viel ga ik even niet aan uw neus hangen maar ik was blij dat hij het voorstelde. Een serieus koppel heeft immers zo nu en dan een klapke nodig zonder gestoord te worden door wenende baby's of puberende peuters.
Omdat we al enkele jaren niet op onze favoriete vakantiebestemming zijn geraakt, zijn we dus maar eens gewoon in een lekker ouderwets Grieks restaurantje gaan eten. Mijn Liefde had een mengeling van koude en warme voorgerechten en ik een immer lekkere Griekse salade. Waarna hij bediend werd van een stevige mixed grill (for real meatlovers) en ik een heerlijke doradefilet met verse gekruide tomatensaus kreeg voorgeschoteld. En dat alles samen met een fris en fruitig flesje rosé. Smikkel smakkel.


We hebben dan maar ineens beslist dat we volgend jaar toch nog een keertje terug gaan. Om het af te leren. Zon, zee en souvlaki's, here we come!